zaterdag 19 april 2014

I did some shopping for mini-me




De lente komt eraan en Sam is weer gegroeid en dat betekent... kinderkleren shoppen. Ik denk dat veel moeders wel herkennen dat dit best een leuke bezigheid is. Ik koop voor zoonlief meestal in fysieke winkels (en plaats dan vaak wel een gezellig fotootje van de buit op Instagram) maar ik ben ook niet vies van online winkelen. Bepaalde merken zijn nu eenmaal lastiger te verkrijgen in de offline wereld. Zeker als je niet in een wereldstad woont zoals yours truly. De afgelopen week deed ik twee bestellingen voor mini. Te weten bij Zara en bij Musjes. Kijken jullie mee naar mijn aankopen?
In Amersfoort zit wel een winkel van Zara waar ik graag binnenstap maar eerlijk is eerlijk, ik kom niet wekelijks in de stad. Bestellen is dus net zo makkelijk. Voor kinderkleertjes check ik altijd graag deze winkel even omdat het zo lekker smal valt. Ideaal voor dat dunne kind van mij. Alleen broekjes van deze winkel zakken niet per direct van zijn kont. (Even voor het beeld, meneer past nog steeds zijn zwembroek in maat 62/68...) Aangezien Sam nogal slecht in zijn broeken zit, bestelde ik er een spijkerbroekje. Eigenlijk wilde ik nog een andere jeans erbij maar helaas was dat exemplaar uitverkocht in zijn maat. Grrr... 

                             

Verder ging mikte ik twee shirtjes van The Beatles in mijn winkelmandje en een shirtje met Little Rock Star erop. Heel toepasselijk voor een ventje dat Sam Fender heet. Inderdaad ja, hij is vernoemd naar een gitaarmerk. Een geweldig excuus om bandshirtjes te shoppen. Tot slot viel ik bij de Zara voor een paar grijze gympjes met pijlen. Zoonlief wil graag schoenen met klittenband omdat hij die zelf aan en uit kan doen. Tja, hij vraagt, wij draaien hè. Stiekem is het ook wel verrot makkelijk dat hij tegenwoordig zelf zijn schoenen kan aantrekken op die manier. Hallelujah!


                               
                                                     
Sam zat te springen om chillpakjes en pyjama's. Ik vind het merk Maxomorra echt geweldig met al die vrolijke printjes. Al eerder had mijn mannetje er twee jumpsuits van en die waren te gek. Jullie begrijpen dat ik dus graag nog één of twee van die pakjes erbij wilde hebben. Ik twijfelde een beetje tussen de zippersuits of deze gewone suits. Uiteindelijk ben ik toch voor bovenstaande variant gegaan omdat deze lekkerder zijn om in te slapen omdat er geen capuchon aan zit. En ze zijn de helft goedkoper, tevens een fijne bijkomstigheid. Ik bestelde twee exemplaren. Eentje met een een stoere viking-print en eentje met kameleons. How cute?
Met de webshop Musjes had ik bij mijn laatste bestelling een nogal slechte ervaring. Ik had betaald maar er werd beweerd van niet en in eerste instantie kon ik fluiten naar mijn bestelling. Gelukkig kon ik aantonen dat er bij Musjes iets fout was gegaan en kreeg ik uiteindelijk mijn geld terug. Ik nam me heilig voor er nooit meer iets te bestellen maar toen ik twee pakjes van Maxomorra in het oog kreeg, ging ik toch voor bijl. Ergens ben ik best vergevingsgezind, denk ik. Nu maar hopen dat deze keer alles goed gaat. Fingers crossed!

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

vrijdag 18 april 2014

Mijn leven als mama



Lieve, leuke Joyce heeft een extra zintuig voor het opsporen van toffe tags. Ook deze week stond er weer een geinig lijstje met vragen op haar blog. Om het nog gezelliger te maken allemaal, gaf ze de tag aan me door. Vandaar dat ik vandaag dus een serie vragen beantwoord over mijn leven als mama. Lezen jullie mee?

Ben jij een werkende mama of een thuisblijfmama?
Ik ben grotendeels thuis maar zo nu en dan heb ik leuke opdrachten waar ik mee aan de slag kan. Al tijdens mijn zwangerschap van Sam raakte ik langdurig in de ziektewet en het heeft heel lang geduurd voordat ik alle gevolgen van mijn zwangerschap en bevalling enigszins te boven was. Vooraf had ik bedacht dat ik gewoon twee à drie dagen per week als docent zou blijven werken maar het is een beetje anders gelopen. Ach ja, thats life! 

Zou je het anders willen?
Inmiddels heb ik vrede met hoe de situatie nu is. Wel wil ik mettertijd weer een vast aantal dagen per week aan het werk. Of dat op freelance basis zal zijn, weet ik niet. Daar ga ik eens over nadenken als ons gezin compleet is. Ergens is het natuurlijk ook een voorrecht om er op deze manier te kunnen zijn voor je koter. Ze zijn maar zo kort echt klein. 

Mijn kind slaapt altijd in haar eigen bedje of wiegje?
Sam slaapt meestal wel in zijn eigen bed. Ik doe echter niet moeilijk over tussenin liggen of een tukje op de bank. Mijn nachtrust is me heilig en dan slaap ik liever met een klein ventje naast me dan helemaal niet. Het heeft echter niet mijn voorkeur want ik slaap veel minder diep en een stuk onrustiger. Al is het maar omdat zoonlief de neiging heeft om bovenop me te willen liggen of in ieder geval strak tegen me aan. Na een periode van slecht slapen gaat het de laatste tijd gelukkig erg goed. Thank God!

De beste aankoop voor je kindje?
Op dit moment pleit ik absoluut voor de zandbak die we vorig week kochten voor Sam. Zoonlief is een heus buitenkind en doet niets liever dan wroeten in de aarde en klooien met takjes en steentjes. Continu zat hij in de tuin te graven. Even afgezien van het feit dat ik het nogal goor vond, was ik er ook klaar mee dat hij heel de tuin voorzag van een soort van molshopen. Nu hij een zandbak heeft, gaat hij daar lekker in los! Top! Sam blij, mama blij! Daarnaast is dat spul van Toet-Toet van V-tech hier ook al maanden  een dikke hit. Net als een lading Duplo en Little People van marktplaats. 

Hoeveel kinderen wens je?
Ik riep altijd dat ik twee of drie kinderen wilde. Ik denk nu dat het bij twee kinderen zal blijven. De zwangerschap van Sam was heel heavy en qua gezondheid wil ik niet tot het uiterste gaan. Ik sluit een derde niet uit maar ik denk dat ik het na twee zwangerschappen wel mooi vind geweest. Zeker als de tweede ook met een keizersnede geboren wordt. Dat wil ik echt geen drie keer meemaken, denk ik. 

Hoeveel avonden per maand ga je op 'date night' met je partner?
Nou, eigenlijk hebben we de afspraak dat we eens per maand een oppas regelen zodat Maarten en ik iets gezelligs kunnen ondernemen. De laatste maanden is het daar alleen niet meer van gekomen. Ik ga snel mijn (schoon)ouders eens lief aankijken of ze een avondje op ons kleine monster willen letten. Ik heb wel zin in een beetje quality-time met mijn vriendje. 

Favoriete bezigheid van je kind?
Uhhh... klimmen, slopen, troep maken en eten. Vooruit, hij kan ook best zoet een boekje lezen. 

Heb je tijdens de zwangerschap een miskoop gedaan?
Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens mijn zwangerschap niet een enorme uitzet heb aangeschaft. We hebben vooral grote dingen gekocht die we veelvuldig hebben gebruikt of nog steeds gebruiken. Wat me nu even te binnen schiet, wat betreft miskopen zijn een tweetal speentjes en een draagzak van Stokke. Zoonlief wilde namelijk absoluut geen fopspeen. Die draagzak hebben we op zich wel gebruikt maar niet zo vaak. Best zonde als je bedenkt hoeveel we ervoor hebben moeten dokken. 

Het favoriete eten van je kindje?
Sam lust best veel maar ik denk dat zijn lievelingseten risotto met Boursin, doperwten en spekjes is. Ook pasta vindt hij erg lekker. Niet dat hij heel kieskeurig is hoor, het meeste gaat er met smaak in. Het is al net zo'n kliko als z'n moeder, haha!

Hebben jullie een grotere (gezins)auto aangeschaft?
Nope, we hadden al een grote (oude) bak en daar karren we nog steeds in. We zien wel hoelang hij het nog volhoudt. Ik geef echt geen reet om auto's dus zolang hij rijdt en alles en iedereen past erin, vind ik het helemaal gezegend. 

Ben je nu zwaarder of lichter dan voor het moederschap?
Ik weeg hetzelfde als voor mijn zwangerschap. Ik heb er veel moeite voor moeten doen om de 5 kilo kwijt te raken die na de komst van Sam bleven plakken. Wat ik ook deed, ik viel niet af. Pas toen ik met borstvoeding terugging naar slechts een ochtend- en een avondvoeding, vlogen de kilo's eraf. Heel apart! 

Wat is je droomvakantie met kids?
We willen heel graag met een camper door Canada of Australië trekken. Lijkt me heel wijs. Ik zie Sam al zitten in z'n autostoeltje. We stoppen dan overal waar het ons fijn lijkt. Ideaal om heel je hebben en houden bij je te hebben en alleen maar een parkeerplekje te hoeven zoeken. 

En je droomvakantie zonder kids?
Voorlopig gaat dat er nog niet van komen maar misschien dat ik over een paar jaar wel een leuke stedentrip wil doen terwijl de opa's en oma's op het kleine grut passen. Of ik ga dan lekker met alleen Maarten op wintersport. Hoeven we ons niet druk te maken over ski-klasjes en hebben we daarnaast alle vrijheid om te après-skiën. Oef, nu ik daaraan denk, moeten we dat toch iets eerder inplannen dan over een paar jaar...

Wat is er veranderd in je leven sinds je mama bent?
Ik ben nog steeds wie ik ben maar op de één of andere manier voel ik me completer ofzo. Ook heb ik door Sam een zekere rust gevonden. Het hoeft niet altijd meer harder, sneller en verder. Ik kan meer genieten van de kleine dingen des leven. Tenminste, zo voelt het. 

Mijn hart smelt als ik...
Sinds ik een kind heb, ben ik net een weekdier. Ik sta verdorie meerdere keren per dag te smelten. Ben net een gletsjer. Ik kan uren naar mijn zoon kijken terwijl hij slaapt. Ook loop ik over van liefde als hij zijn armpjes naar me uitstrekt, me kusjes geeft, zijn eten met me deelt en hij bij me zit of ligt. Mijn lieve, kleine vent. Ik houd zoveel van hem dat het pijn doet. 

Waar shop jij de leukste kinderspullen?
Dit wordt een lekker standaard antwoord. Ik ben dol op de onverwoestbare kinderkleding van Hema en verder winkel ik voor zoonlief graag bij de Hennes en Zara. Soms bestel ik op internet kleding voor mini van wat duurdere merken voor nettere gelegenheden. Ook scoor ik eens in de zoveel tijd een tas goedkope zooi bij Zeeman waarvan het me geen drol kan schelen of hij ermee door de modder rolt. 

Favoriete mama make-up en verzorgingsproducten?
Ik ben redelijk merkvast qua make-up en huidverzorging. Zo ben ik dol op de all-in-one-face-base van The Body Shop. Het is een soort poeder maar dan net wat dekkender. Ik gebruik het al een jaar of vijf. Verder zweer ik bij PCLE-crème van Biodermal. Ik krijg nogal snel puistjes en dat product houdt mijn huid mooi rustig. Ik durf in dat opzicht weinig te experimenteren omdat ik geen trek heb in een kraterkop. 

A-merk of huismerk?
Meestal ga ik wel voor een huismerk. Sommige dingen vind ik echter wel lekkerder van een A-merk. Zo koop ik wel  Coca Cola en mayonaise van Calvé bijvoorbeeld. We gaan ook een keer per week naar de Lidl voor beleg, koekjes, kattenbrokjes, groente en fruit, toetjes en weet ik veel wat nog meer. Allemaal prima spul! 

Heb je altijd een kinderwens gehad?
Laat ik het zo zeggen, ik heb nooit gedacht dat ik geen kinderen zou krijgen. In die zin heb ik dus wel altijd een kinderwens gehad. Ik ben alleen als kind geen echte poppenmoeder geweest ofzo. Pas na een heftige pubertijd en mijn studentenleven kwam het bij me op dat seks ook tot voortplanting zou kunnen leiden...

Wat is het leukste aan het moederschap?
Dat er niets specialer is dan je eigen vlees en bloed. Moederliefde gaat zo diep en is zo intens dat het niet valt uit leggen aan mensen die geen kids hebben. Daarnaast lig ik de hele dag in een deuk om alle grappen en grollen die Sam de hele dag uithaalt. Wat een komiek!

Het blijft altijd moeilijk om bloggers te selecteren om een tag aan door te geven. Deze keer ga ik voor DebbieKelly en Sharmayne.

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

donderdag 17 april 2014

Wat ik graag tegen mensen wil zeggen die altijd en eeuwig commentaar hebben als ik met mijn zoon op stap ben...



- Een jankend kind in de supermarkt is geen kwestie van een slechte opvoeding of gebrek aan ouderlijk gezag. Koters huilen nu eenmaal. Bij voorkeur in de Appie, vraag me ook niet waarom. En nee, we maken dan niet rechtsomkeerd want we hebben gewoon eten nodig!

- Soms negeer ik mijn brullende kind. Dat doe ik express omdat ik weet dat er een lullige reden is voor het gejank. Niet uit de wandelwagen mogen bijvoorbeeld. Of wel koekjes willen eten maar geen fruit. Zo zijn er wel honderd redenen waarom ik soms mijn kind laat jammeren. Alsjeblieft, bemoei je er niet mee. Ga me niet vertellen dat ik er iets aan moet doen of dat ik een slechte moeder ben. Ik kweek alleen een beetje eelt op dat tere kinderzieltje. En oh ja, ik probeer hem op te voeden en hem te leren dat hij niet alles krijgt wat hij wil. Dus!

- Toen ik nog zwanger was, had ik een uitgesproken mening over speelgoed. Het moest vooral van hout zijn, duurzaam  en vrij van batterijen. Jammer genoeg sloopt mijn kind al dat gezellige, houten spul en heeft hij een voorkeur voor grote plastic gebeurens met veel lampjes en geluid. Gelukkig speelt hij wel graag buiten. Dat compenseert een beetje. Ik heb geen behoefte om het geneuzel aan te horen van mensen die niet weten hoe het is om 24/7 een koter aan hun been te hebben hangen. 

- Kleine kinderen dragen luiers. Heel verrassend poepen en plassen ze daarin. Goh, dat had ik nu echt niet verwacht. Als ouder zijnde moet je regelmatig een nieuwe pamper om dat kontje knallen want een baby gaat dat niet zelf doen. Dat betekent dus dat ik dat ook weleens buitenshuis doe. Dat is niet gek, raar of vies. Kijk me niet achterlijk aan als ik ergens sta te hannesen. Je kijkt toch ook niet gek naar een hond die in de berm zit te schijten. Come on!

- Er bestaan moeders die borstvoeding geven. Ik ben er eentje van. Tegenwoordig voed ik zelden meer in het openbaar omdat Sam niet meer leeft op enkel moedermelk. Wel heb ik regelmatig, zeer discreet, mijn zoontje buitenshuis de borst gegeven. Ik had en heb daar zoveel handigheid in dat het amper opvalt dat ik borstvoeding geef. Voor diegenen die het toch zien, nee dat is ook niet vies, raar of gek. Doe niet zo puberaal omdat je een klein stukje tiet ziet. Als iets seksueels in de zin had, gaf ik je wel een lapdance. 

- Mijn kind mag wel eens een stukje taart eten op een verjaardag of een hapje van mijn stroopwafel. Hij is immers bijna 20 maanden. Ik weet heus wel dat daar suiker in zit maar ik denk niet dat hij daar dood aan gaat. Thuis krijgt hij gewoon iedere dag groente, fruit en bruine boterhammen. Houd die kletsverhalen over 'vergiftigen' alsjeblieft voor je.

- Nee, ik ben geen tienermoeder! Ik ben me er inmiddels bewust van dat ik er iets jonger uitzie dan ik in werkelijkheid ben. Ik was 25 toen ik Sam kreeg en vandaag de dag alweer 27 jaar. Mocht je dus denken dat je ongegeneerd commentaar kunt geven, kijk dan nog eens goed. Of vraag me op de man af naar mijn leeftijd. Toen ik daadwerkelijk 18 was, zag ik er namelijk een stuk strakker en jeugdiger uit dan nu. (Vandaar dat ik toen 14 jaar werd geschat vermoedelijk...)

- 'Misschien moet je hem even uit de wagen halen?' Ik moet verdomme helemaal niets! Weet je hoeveel moeite het me heeft gekost om hem in die buggy te krijgen. Ik heb een dansje moeten opvoeren en mini om moeten kopen met een doosje rozijnen. Wanneer ik hem vrij laat, trekt hij alles overhoop en rent hij weg. En dan kan ik weer commentaar verwachten dat hij onopgevoed is en dat dat vast komt omdat ik een tienermoeder ben en bladiebladiebla...

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

woensdag 16 april 2014

Salade met geitenkaas, gerookte kip, krieltjes en nog veel meer goddelijke shit...




Ik houd van salades. Vooral wanneer het weer wat warmer wordt, heb ik behoefte aan lichtere maaltijden. Vriendlief houdt ook wel van salade. Nou ja, hij is gewoon dol op eten en vreet alles op wat ik hem voor zet. Simple as that! Hier in huis zijn we fan van goed gevulde salades. Mijn grote meneer sport namelijk praktisch iedere dag en hij trekt het niet op enkel worteltje. Logisch! Ook ik vind dat een bordje rauwkost wel wat aankleding verdient. (Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik nooit ben afgevallen van het eten van maaltijdsalades...) Anyways, vandaag deel ik één van mijn favoriete receptjes. Lezen jullie mee?

Ingrediënten voor 3 à 4 porties:
- zak eikenblad melange (evt. rucola)
- 500 gram voorgekookte krieltjes
- gerookte kipfilet
- groene appel
- klein potje zongedroogde tomaatjes
- geitenkaas
- honing
- pittige mosterd (bv. Groninger mosterd)
- olijfolie
- olijfolie extra vierge
- zeezout
- zwarte peper 
- paar blaadjes basilicum

Om de salade een beetje body te geven, heb ik er gebakken krieltjes aan toegevoegd. Ik bakte ze in een scheutje olijfolie met een snufje zwarte peper, in een minuut of 12 goudbruin. Ondertussen verdeelde ik de sla over de borden en sneed ik de gerookte kip en appel in dunne plakjes en de zongedroogde tomaatjes in kleine stukjes. 
De dressing is een kwestie van meer mosterd dan honing bij elkaar gooien, een beetje extra vierge olijfolie erbij kwakken en op smaak brengen met zwarte peper en zeezout. Oh ja, wel roeren hè ;-)
Als de krieltjes gaar en krokant zijn, schep je ze op de sla vervolgens leg je de  plakjes appel en gerookte kipfilet erop. Brokkel de geitenkaas over de salade heen en strooi de stukjes zongedroogde tomaat over de borden. 
Vlak voor het serveren, schenk je wat van dressing over het geheel. Maak de salade af met wat verse blaadjes basilicum. Eet smakelijk!

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

dinsdag 15 april 2014

Een lichtje in de nacht






We hebben er een poosje op moeten wachten maar Sam houdt tegenwoordig van boekjes. Van een boekenhater is hij veranderd in een kindje dat dol is op lekker bladeren en voorlezen. Ik hoop heel hard dat het geen fase is want ik vind het geweldig. Hoe ondernemend hij aan de ene kant is, zo zoet kan hij anderzijds zijn met een stapel boekjes. Vooruit, ze allemaal uit de kast trekken en ze opstapelen tot opstapje naar de deurklink is ook erg geinig maar vaak genoeg leest meneertje op zijn manier in zijn boeken. Prima dus! 
Zoonlief is momenteel nogal geobsedeerd door een boekje van Doornroosje met lichtjes erin. (Hij werkt een beetje aan zijn vrouwelijke kant, denk ik...) Ik geloof niet dat hij het verhaal heel spannend vindt. Vooral de lampjes hebben zijn interesse. Daarnaast is hij ook zwaar verliefd op konijntjes. Niet dat wij konijnen hebben maar de buren wel. Heel grote zelfs! We hebben een paar keer op ze gepast en sindsdien is mini helemaal fan van deze diertjes. Zeker nu hij onlangs heeft ontdekt dat Nijntje ook een 'nijnie' is, haha!
Jullie begrijpen dan ook vast wel dat Sam in zijn nopjes was toen we het bovenstaande boek van Uitgeverij De Fontein ontvingen. Het heet Een lichtje in de nacht en het gaat over de avonturen die Stijn en papa konijn beleven. Oh, en er zit een heus lampje in verwerkt! De twee konijnen moeten in het donker hun weg naar huis vinden met enkel de hulp van een oude lantaarn. Het is een heel lief en zoet verhaal maar voor kleine guppen toch ook best spannend. Het is echt een fijn boek, mede door het nachtlampje, om voor te lezen voor het slapen gaan. Sam kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen en heeft dit boek al gebombardeerd tot één van zijn favorieten.
En niet alleen mijn kleine meneer vindt Een lichtje in de nacht een geweldig slaapmutsje, ook deze mama is zeer te spreken over dit boek. Het doet me denken aan boeken uit mijn jeugd zoals Grote beer en kleine beer en Muis, mol en rat. Warme verhalen met schattige beestjes in de hoofdrol. Heel aandoenlijk! De tekeningen van Alison Edgon zijn om op te vreten zo lief en de vlotte pen van Cat Weatherill maakt dit een boek dat je ook als ouder keer op keer wilt voorlezen. Praktisch gezien, ben ik ook zeer te spreken over de vervangbare batterij van het nachtlampje. Het zal je maar gebeuren dat dat lichtje er mee ophoudt en niet meer tot leven is te wekken. Dreumesdrama's gegarandeerd. 
Goed, wij zijn enthousiast over dit leuke boek en vinden het een pareltje in de kinderboekenwereld. Persoonlijk vind ik het een verademing na een miljoen keer een hysterisch boek van Doornroosje te hebben moeten voorlezen met psychedelische lichtjes. Mocht je op zoek zijn naar een leuk cadeautje of je klein uk willen verwennen met nieuw leesvoer, onthoud deze titel dan. Sam en ik durven te garanderen dat deze titel bij heel veel koters (en papa's en mama's, ook niet geheel onbelangrijk...) in de smaak gaat vallen. Approved by us! Bam!

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met Uitgeverij De Fontein.

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

maandag 14 april 2014

Instagram diary #23

Ik ben een fervent gebruiker van Instagram. Iedere week deel ik daar foto's uit ons dagelijks leven en de foto's die ik met deze app maak, deel ik ook altijd in een diary op mijn blog. Vandaag is het alweer tijd voor deel #23. De dagen zijn voorbij gevlogen en nu is het weer maandag. Kijken jullie mee naar mijn week? En mochten jullie nog niet bevriend met mij zijn op Instagram, schroom dan niet om me te volgen ;-)


Vorige week zaterdag voelde ik me enorm beroerd. Ik heb de hele dag zielig liggen zijn op de bank onder een dekentje. Gelukkig was het vriendje vrij om Sam te entertainen.


Op zondag besloot ik mijn te belachelijk, grote schoenenstash eens op te ruimen. Weet je, ik ga hier gewoon lekker niets over zeggen. 


Ik was nog steeds niet fit dus ik wist niet meer in de keuken te produceren dan dit. Salade, gerookte kip een aardappelblokjes van die goede, oude Aviko. Tja, een mens moet toch eten.


Sam slaapt enkel met een hele verzameling pluche om zich heen. Ik ben inmiddels al lang blij dat hij slaapt. Dan maar bedolven onder de knuffels.


Maandagmorgen moesten we al vroeg op omdat we een nieuwe CV kregen. Vriendlief ging werken en Sam en ik hielden ons bezig met toezicht houden. Check die teentjes trouwens. 


Ik wierp me op een receptje van Pinterest. Aardbeien met kwark uit de vriezer. I fucking nailed it!


Halverweg de middag was ik die vreemde mannen in mijn huis spuugzat. Het duurde veel langer dan gepland, het brood was op en ze scheten op onze wc. Pfff!


Toen de monteurs eindelijk waren opgehoepeld gingen mini en ik dan ook gelijk brood halen. We hadden hongerrr!!!


Een belabberde foto van Sam's nieuwe pyjama's van de Hema en een setje voor de zomer van Bristol. 


Ik ruimde mijn telefoon op en kwam een aantal leuke foto's tegen. Deze kiek is vorig jaar gemaakt tijdens een kampeerweekendje. Sam was hier bijna 10 maanden. Zo lief!


Deze foto is tijdens de zomervakantie gemaakt in Frankrijk. Ik sta er een beetje sloom op maar Sam echt geweldig. Precies zoals hij is. Hij was hier trouwens net 11 maanden oud. 


Ahhh, en nog een vakantiekiekje <3


Sam heeft het de hele winter vertikt om zijn muts op te houden. Nu het eenmaal april is, wil hij hem continu op. Gek kind! Zie hem zitten met zijn Bumba en dekentje!


Tijd om kleur te bekennen!


Dinsdag paste ik even op Sven omdat zijn moeder hem niet kon gebruiken bij de echo van beeb nummer twee. Ze zijn heerlijk boevig samen ;-)


Kijk hoe lief ze samen spelen met de garage en autootjes <3


Dinsdagmiddag mocht Sam bij de buren nog even knuffelen met de konijnen. Sinds we voor deze rakkers hebben gezorgd, is zoonlief helemaal dol op ze. Hij heeft het de hele dag over 'nijnies'. 


Sam heeft haat aan selfies, haha!


Zo geinig, opeens kan Sam echt van oor tot oor grijnzen. Hij kan het zelfs op commando!


's Middags kregen we visite van een vriendin met haar vrolijke mini. 


Weinig kookinspiratie had een romig rijstprutje met kip en groente tot gevolg. 


Lekker slapen vent! 


Ik heb geen goed gebit en daarom kreeg ik van mijn mams een elektrische tandenborstel. Ik ben er superblij mee en heb ook het idee dat mijn gebit veel schoner wordt met dit ding dan met een handtandenborstel. 


Onder het motto treat yo self at Sam even een knijpfruitje. Stiekem heb ik hem hier gewoon mee omgekocht omdat we na het boodschappen doen nog even een pakje moesten posten bij de Bruna. Had geen zin om met een krijsend kind over het winkelcentrum te moeten. 


Verse pasta van de Appie met kip en courgette. Ik zit momenteel nogal in een kip-fase...


Sams's ontbijtje van vrijdagmorgen. Een banaan met een een beetje kaneel, een bruine boterham met pindakaas en een bekertje sap van Healthy People. 


Misschien moet ik het toch eens over tafelmanieren hebben, haha! 


We vraten die dag nog even vrolijk verder bij Bakker Bart. Aanvallen!!!


Vrijdag verscheen er een review over dit geweldige perspakket op mijn blog. Wat helemaal tof is, is dat ik maar liefst drie verrassingspakketten mag verloten met producten van Eat Natural, Biónina en Mani. Je kunt nog meedoen tot donderdag. Grijp je kans!


Sam rijdt nog even een rondje door de tuin in zijn Tokkie-outfit. Kijk hem eens shinen ;-)

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

zondag 13 april 2014

10 blogregels waar ik me niet aan houd...

Al een poosje ben ik lid van een groep voor bloggers op Facebook. Ik vraag me bij tijd en wijlen af of ik daar wel thuis hoor. Ik heb het gevoel alsof die mensen het bloggen veel serieuzer nemen dan ik. Ik vind het heerlijk om mijn verhaaltjes de wereld in te slingeren maar verder houd ik me niet intensief bezig met het wel en wee in de bloggosphere. Of met wat ik allemaal zou moeten doen om mijn site te verbeteren. Enfin, dat soort dingen. Als ik lees hoe die mensen bezig zijn met hun blog dan voel ik me altijd een enorm slechte blogger, haha. Vandaag dus een artikeltje over alle blogregels die ik (meestal zeer bewust) aan mijn laars lap. Lezen jullie mee?

- Mijn foto's zijn regelmatig om te huilen. Bijna alle kiekjes schiet ik gewoon met mijn telefoon. En uhhh... we hebben een goede spiegelreflex van Canon in huis met allerlei accessoires en shit erbij. Ik heb alleen altijd ruzie met dat ding en ik haat het om foto's te importeren.

- Mijn blog heeft een nogal bijzondere naam. Toen ik twee jaar geleden mijn site aanmaakte met Blogger bedacht ik ter plekke In a flow around the world. Vele opties bleken al bezet te zijn dus na wat gepuzzel, bleef deze naam over. Het slaat nergens op want het dekt de lading van mijn blog niet en ook is het een te lange naam die niet blijft hangen. Toch verander ik mijn blognaam niet. Ik ben eraan verknocht geraakt en wil niet de zoveelste blogtitel hebben met mama, lifeby of mijn eigen naam erin. Fuck it!

- Ik houd me totaal niet bezig met mijn statistieken. Als ik een keer per maand kijk dan is het veel. Ik check het enkel een keertje extra als bedrijven die willen samenwerken erom vragen. Het boeit me niet zo. Zolang ik merk dat mensen mijn onzinverhaaltjes lezen, vind ik het best. Ik schrijf in de eerste plaats voor mezelf. Ik vind het al mooi meegenomen dat er überhaupt mensen zijn die mijn gewauwel vermakelijk vinden. 

- Ik heb de neiging veel te lang van stof te zijn. Ik ram er blogartikelen uit die ik beter zou kunnen opsplitsen in drie delen. Mijn hang naar diepgang zorgt er echter voor dat ik dat niet over mijn hart kan verkrijgen.

- Het schijnt dat je beter één bepaald onderwerp kunt kiezen waarover je gaat schrijven, een zogeheten niche. Kom ik daar aan met mijn van alles-en-nog-wat-blogje. De variatie aan onderwerpen op In a flow around the world slaat werkelijk alles. Het vliegt alle kanten op. Misschien dat ik er lezers mee weg jaag maar ik vind het fijn op deze manier. Het is immers mijn site en het geeft perfect weer wie ik ben. Ik vrees dat ik veel te wispelturig ben voor een niche-blog. Mijn interesses variëren nogal eens en ik zou me te beperkt voelen als ik mezelf zou belemmeren om over bepaalde zaken te schrijven.

- Ik gebruik geen tussenkopjes. Heel stom waarschijnlijk, zeker gezien die lappen tekst die ik regelmatig weet te produceren. Ik heb zelf echter een hekel aan tussenkopjes. Ik ben een lettervreter en wil het liefst achter elkaar door lezen. Persoonlijk heb ik meer dan genoeg aan een simpele alinea-indeling. Ik vermoed alleen dat ik daarin één van de weinigen ben.

- Ik houd me totaal niet bezig met of mijn artikelen goed te vinden zijn door onze grote, vriend Google. Geen idee zelfs, hoe je dat moet doen. (In ieder geval met tussenkopjes maar dat vertik ik dus...) En weten jullie, eerlijk gezegd, kan het me niet eens zoveel schelen. Op de één of andere manier ben ik niet zo ambitieus wat betreft bloggen. Ik vind het domweg geinig om mijn artikeltjes te typen vanachter mijn laptop en ben helemaal happy als mensen erop reageren.

- Ik blog nog steeds met Blogger. Er gaat binnenkort wel verandering in komen hoor maar door mijn uitstelgedrag heb ik mezelf nogal veel werk op de hals gehaald. Er staan namelijk bijna 550 blogjes online en jullie raden het al, die moeten allemaal getransporteerd en aangepast worden. Whaaaaaaa! Boemveel werk! Tel daarbij op dat ik echt een computerkneus ben die totaal geen kaas heeft gegeten van sites bouwen en dergelijke. Het is sowieso een wonder dat ik uiteindelijk Blogger ben gaan snappen. Ik vind het doodeng allemaal. Ieks!

- Het schijnt dat je als blogger lekker moet twitteren. Jammer genoeg, snap ik geen reet van Twitter. Jaren geleden heb ik eens een account aangemaakt (en weer verwijderd). Het is domweg niets voor mij. Ik voel het niet, ofzo.

- Ik maak geen planningen en schrijf zelden ver vooruit. Ik heb soms wel wat blogjes achter de hand voor als ik plotseling word geveld door de kotseritus of iets dergelijks. Het enige waar ik rekening mee houd, is dat gesponsorde posts niet achter elkaar verschijnen. Verder is het geheel afhankelijk van mijn wispelturigheid wat er online komt. 

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.

zaterdag 12 april 2014

Het leven vieren

Onlangs stuitte ik op internet op een artikel met de 60 most powerful photos ever taken. Ik werd erdoor gegrepen. De rauwheid en puurheid trof me recht in het hart. Opeens kwam weer de vraag bovendrijven van waar draait het nu eigenlijk om in het leven? Waar maken we ons allemaal druk om in godsnaam? Ik heb dat vaker, moeten jullie weten. Al van kinds af aan. Zolang ik me kan herinneren, worstel ik soms met de vraag waarom we hier met z'n allen op aarde op zijn? Vast niet om ons druk te maken over Chanel tassen of wat de buren van ons denken. 
Ik ben niet gelovig. Ik vind het mooi dat mensen kunnen geloven als een kind. Ik kan het echter niet. Ik ben te pragmatisch en hang teveel aan de wetenschap. Als het voor mij niet verklaarbaar is, bestaat het niet. Punt! Maar daar gaat het nu niet om. Geloof is wat mij betreft een mooi middel om zin te geven aan het leven en om ons bestaansrecht mee te verklaren. Alleen voor mij werkt het niet op die manier. Maar wat doe ik hier dan? Waarom leef ik? 
Toen ik die foto's zag, realiseerde ik me dat het leven niet groots of volmaakt hoeft te zijn. Je kunt eeuwig zoeken naar de schoonheid van het bestaan maar je zult het nooit vinden wanneer je de keerzijde niet kent. Het leven is onafwendbaar eindig. Tot stof zullen we wederkeren. Wat is daar het nut van? Moeten we niet gewoon genieten van het feit dat we bestaan? Ophouden met het zoeken naar verklaringen en naar zingeving? Ons leven leiden zoals het op ons pad komt? Streven naar perfectie en grootsheid is waanzin als je het zo bekijkt, nietwaar? 
Zou het zo simpel zijn dat we slechts op aarde zijn om veel wijze lessen te leren? Niets meer of minder. Dat we zonder het te weten in een cyclus zitten waarin we denken dat het ieder voor zich is maar dat we ondertussen figureren in een Machiavelliaans* kosmisch geheel? Ik weet het niet en het feit dat ik het nooit zal weten, frustreert me bij tijd en wijlen enorm. Wat ik wel weet, is dat volmaaktheid relatief is. Ik bedoel, wat is nu volmaakt? Je kunt perfectie toch enkel
nastreven wanneer je weet hoe het niet moet? Er is evenwicht nodig. Een leven met enkel hoogtepunten is nietiger dan een bestaan met tevens tegenslagen. Opdat men leert om te gaan met de keerzijde van geluk. 
Ik neig ernaar te denken dat het leven dat wij op aarde leiden, maakbaar is. Geen macht God's maar dat er slechts een innerlijk verlangen in de mensheid zit om het goede te doen. Wij zijn zelf degenen die ons bestaan zingeving moeten geven. Inspirator en creator. We moeten falen om in te kunnen zien hoe mooi het leven is. Soms rauw, soms hard maar bovenal wonderschoon. Puurheid, echtheid, dat is waar het om draait. We moeten erop uit trekken met z'n allen. De liefde bedrijven en ons lijven laten teisteren door de elementen. Nachtenlang bij een kampvuur zitten en genieten van de natuur en alles om ons heen. Er van doordrongen raken dat het draait om het hier en nu en dat de toekomst van latere zorg is. 
Laten we het glas heffen en het leven vieren. Want is het niet onverklaarbaar mooi dat we op aarde zijn en kunnen lachen, dansen, huilen en liefhebben?  Misschien zijn we onwetend over onze plek in het grotere geheel, we weten daarentegen heel goed in welke toestand we op dit moment verkeren. Wat heeft een zoektocht naar het grote waarom voor nut als we bij voorbaat weten dat als we het antwoord al zouden vinden het na onze dood zou zijn. Let's celebrate life!

* Aangezien alles op aarde in beweging is en stilstand niet bestaat, zal er altijd vooruitgang of verval zijn, en zullen keuzes die je verstandelijk afwijst je vaak worden opgedrongen. 

Niccolò Machiavelli  (Florentijns staatsfilosoof 1469-1527)

Volg mij nu ook op BloglovinInstagramFacebook en Pinterest.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...